Szalone imprezy, rewie, kabarety, charleston, alkohol, narkotyczne opary... i prowokujące femme fatale.
Kobieta tamtej epoki jest niebezpieczną uwodzicielką lub trochę demoniczną, przewrotnie niewinną dziewczynką rodem z dramatów Witkacego. Tajemnicza, piękna, inteligentna i wyemancypowana, potrafi używać kobiecych akcesoriów jak oręża, choć na pozór czyni to mimochodem, niedbale, od niechcenia...
Koronki opływające jej ciało mają siłę rażenia męskich serc i umysłów. Sznury pereł, długie jedwabne rękawiczki, głębokie dekolty odsłaniające plecy, strusie pióra i futrzane etole opadające z ramion, woalki i pończochy "kabaretki" podkreślające linię nóg działają jak narkotyk na męską wyobraźnię. Mocny makijaż i papieros w dłoni jest jak wyzwanie rzucone mężczyźnie.
Femme fatale nie podkreśla biustu ani talii, nie używa krzykliwych kolorów w makijażu i stroju. Jej siła rażenia jest bardziej wyrafinowana. Przyciąga, intryguje, ale też onieśmiela, budzi szacunek i dystans. Elegancka, pewna siebie i spragniona życia, całym swym jestestwem demonstruje nieokiełznane umiłowanie wolności i determinację bycia władczynią własnego losu, a może nie tylko własnego...
Renata Rychlik
Więcej w najnowszym wydaniu "Magazynu Wesele" 4(24) 2011/2012
